Schikken
op de gang

Mensen gaan op verschillende manieren om met juridische problemen: ze kunnen toegeven, negeren (vermijden of niets doen), vechten, afkopen, mediëren, onderhandelen of bijvoorbeeld procederen. In de praktijk blijken mensen juridische problemen vaak op te lossen met een schikking (ook wel minnelijke regeling genoemd). Dat is een afspraak waarbij zij (een deel van) het conflict oplossen (en afzien van een (deel van de) procedure. 

De keuze schikken of procederen wordt bijna altijd gemaakt. En zelfs als partijen gaan procederen, dan is de kans groot dat ze alsnog zullen gaan onderhandelen en schikken. Want een van de doelen van de mondelinge behandeling is het onderzoeken of het geschil met een schikking kan worden beëindigd. 

Het schikkingsproces begint ter zitting. Rechters onderzoeken actief met partijen of er mogelijkheden zijn voor een minnelijke regeling (art. 87 lid 2 onder c Rv). Als die er zijn, dan wordt de mondelinge behandeling geschorst zodat partijen op de gang – buiten aanwezigheid van de rechter – verder kunnen exploreren of een oplossing haalbaar is. Meestal zijn het de advocaten die namens partijen onderhandelen.

Als ze een oplossing vinden, dan eindigt daarmee (een deel van) de procedure. De schikking wordt vastgelegd in een proces-verbaal (art. 89 lid 1 Rv, die heeft executoriale werking) en de zaak wordt geroyeerd. Zien partijen wel ruimte voor een minnelijke oplossing, maar lukt het niet om die uit te onderhandelen op de gang, dan kan de zaak voor korte tijd (meestal twee weken) worden aangehouden. Bereiken partijen geen regeling, dan wordt de procedure voortgezet.